W pierwszym rzucie ruszyły w kierunku plażom amtraki z piechotą, LCM załadowane lekkimi również średnimi czołgami kompanii A, B, C oraz (częściowo) D z 767. batalionu czołgów plus DUKW z zaopatrzeniem niezbędnym na rzecz 1. batalionu uderzeniowego 32. pułku (84 oficerów plus 1628 żołnierzy przy dowództwem płk. Marka J. Logie'go) plus 3. batalionu uderzeniowego 184. pułku (73 oficerów również 1 489 żołnierzy przy dowództwem płk. Curtisa D. O'Sullivana). Pojazdy posuwały się falami zachowując 20-metrowe odstępy wśród sobą plus 100-metrowe wśród falami.
Lądowanie nastąpiło zgodnie z planem pod nieznacznym oporze strzelców japońskich, którzy przetrwali nawałę ogniową. Ich pożar spowodował zranienie dwóch żołnierzy również wyeliminowanie z walki jednego LVT. Znacznie więcej kłopotów sprawiły falochron (budowla uniwersalnie stosowana na niskich wysepkach ale koralowych, zwyczajowo zbudowana z pni palmowych wzmocnionych bryłami korala, zazwyczaj 80-100-centymetrowej wysokości) na plaży także leje po bombach, na których to przeszkodach utknęła większość amtraków także czołgów. Również piechocie wybitnie utrudniała posuwanie się na czele plątanina połamanych drzew plus krzewów, resztek zabudowań plus leje, niemniej jednak czwórka zupa fale uderzeniowe znalazły się na brzegu wewnątrz ciągu 15 minut odkąd wyznaczonego czasu lądowania.
Podczas podczas gdy piechota posuwała się uprzejmie naprzód, do plaż docierało zaopatrzenie także jednostki wsparcia. Saperzy oczyszczali dostęp również pod użyciu spychaczy robili wyłomy wewnątrz falochronie, natomiast plutony 7. batalionu medycznego zakładały improwizowane punkty opatrunkowe. O godzinie 9.50 na brzegu zainstalował się wysunięty ustęp dowodzenia 32. pułku (podobny ustęp dowodzenia 184. pułku dotarł na wyznaczone sobie obszar tylko do wnętrza południe). Po południu oba punkty zostały połączone linią telefoniczną, zaś do wieczora pododdziały łączności przeciągnęły 4500-metrowy linka podmorski, łącząc przyczółek z wyspą Carlson.