W sierpniu 1943 adm. Nimitz zwrócił się do szefostwa Połączonych Sztabów o przenoszenie szczegółowej dyrektywy pozwalającej mu na zadanie Wysp Marshalla. Uzasadniał taką akcję koniecznością zapewnienia Flocie Pacyfiku odpowiednich baz celem wsparcia dalszych działań wewnątrz kierunku południowym plus południowo zachodnim, tudzież tym samym prowadzenia wojny na warunkach dyktowanych Japonii na wskroś US Navy.
Już 1 września nadeszła oddźwięk sztabowców, którzy zalecali zadanie archipelagu plus wysp Wake dodatkowo Kusaie, nie później niż na brzask wysuniętej do wnętrza archipelagu karolińskiego, celem:
Datę rozpoczęcia operacji wyznaczono na 1 stycznia 1944, z zastrzeżeniem, że wszystko zależy od momentu postępów do wnętrza walkach o Wyspy Gilberta. Do wykonania lądowań wyznaczono świeżo utworzoną 4 Dywizję Marines (dalej 4 DMar), 22 Pułk Marines (dalej 22 PMar) dodatkowo 7 Dywizję Piechoty (dalej 7 DP).
W tej sytuacji Nimitz zlecił swoim własnym sztabowcom obsługiwanie planu kampanii, wobec czym zakładał, że zajęte zostaną trzy atole: Maloelap, Wotje plus Kwajalein. Admirał uważał, że na lotniskach tych jednakże znajduje się 65% wszystkich japońskich samolotów bojowych oraz że pozostałe 35% – przede wszystkim na atolach Jaluit również Mille – zostanie zniszczone na ziemi wewnątrz wyniku dywanowych nalotów własnego lotnictwa.
Niemal wnet po przystąpieniu do planowania operacji o nazwie kodowej "Flintlock" na rzecz sztabowców stało się oczywiste, że termin 1 stycznia 1944 jest nierealna, wewnątrz związku z czym Nimitz powiadomił admirała Kinga do wnętrza Waszyngtonie, że najbliższą możliwą datą rozpoczęcia operacji jest 31 stycznia 1944. Jednocześnie poinformował, że atole Maloelap także Wotje powinny pozostawać pominięte na kwestia samego Kwajalein.
Spotkało się to ze zdecydowanym sprzeciwem wszystkich dowódców wewnątrz rejonie środkowego Pacyfiku. Admirał Spruance, kierownik 5 Floty (Grupa Uderzeniowa 50) pisał po latach[2]: "Przeciwstawiałem się temu pomysłowi z całą mocą, dlatego że widziałem poważne zagrożenie na rzecz naszych linii komunikacyjnych wobec istnienia silnych baz japońskich na naszych tyłach". W rezultacie Nimitz zgodził się na zlecenie dogodnego, w charakterze kotwicowisko również lądowisko do wnętrza północno-wschodnim łańcuchu archipelagu, atolu. Wybór padł na atol Majuro, gdzie samoloty rozpoznawcze nie napotkały ognia artylerii przeciwlotniczej także nie dostrzegły żadnej aktywnej działalności nieprzyjaciela.
Ostatnim wewnątrz głównej linii planowania był adm. Turner. Przygotowując się do ataku na atol Kwajalein, oraz wobec tego dwójka główne obiekty – wyspę Kwajalein na południu również połączone wysepki Roi dodatkowo Namur (dalej Roi-Namur) na północy, puder do dyspozycji poważne siły morskie:
Pozostające wewnątrz rezerwie 22 DMar plus dwójka bataliony 106 PP dysponowały ośmioma transportowcami również 7 niszczycielami.
Plan Turnera zakładał wcześniejsze bombardowanie (z morza plus powietrza) wyznaczonych celów. Już na dzień "D" wada jeden (30 stycznia wczesnym rankiem) 8 pancerników dodatkowo 12 niszczycieli miało wykopać fundament bombardowanie Kwajalein plus Roi-Namur. W tym samym czasie dubel grupy, składające się z krążowników również niszczycieli, stworzyć podwaliny miały – towarzyszący z bombardowaniem z powietrza – palba lotnisk na Wotje również Maloelap. Po oddaleniu się samolotów siły nawodne miały ostrzeliwać z dział cele do godz. 12 wewnątrz południe.
W dniu "D", podczas gdy to przewidziano przyziemianie również instalowanie baterii artylerii dodatkowo instalacji tyłowych, takich jako składy amunicyjne, szpitale polowe i tak dalej na sąsiednich (wobec głównych celów) wysepkach Carlson (Enubuj), Carlos (Ennylabegan), Carter (Gea) również Chauncey (Gehh)[3], miało upierać się nieprzerwane bombardowanie Kwajalein dodatkowo Roi-Namur.