Uderzenie na Wyspy Marshalla poprzedziły długotrwałe przygotowania sztabów, logistyków, jako oraz trening przeznaczonych do desantu oddziałów. Na bieżąco wyciągano też wnioski z błędów popełnionych poniżej zajmowaniu Wysp Gilberta, natomiast zwłaszcza atolu Tarawa, gdzie poniesiono ogromne straty. Chodziło o takie przyrządzanie operacji, aby straty poniesione w środku czasie lądowań ówczesny jako najmniejsze. Dlatego straszliwy siła położono na wcześniejsze formowanie lotnicze oraz artyleryjskie, które mogłoby sprowadzić wyeliminowanie większości samolotów dodatkowo ciężkich środków ogniowych przeciwnika. Oznaczało to ciężkie bombardowanie wszystkich ważnych lotnisk oraz baz japońskich w środku rejonie do tej pory nim zakończeniem zajmowania Wysp Gilberta.
Ważne było też wprowadzanie do wyposażenia także uzbrojenia oddziałów nowych środków bojowych, od czasu unowocześnionych jednostek desantowych po z większym natężeniem kaloryczne racje żywieniowe również środki pierwszej pomocy. Operację planowano niezwyczajnie szczegółowo przyjmując, że tarcie Japończyków - społem ze zbliżaniem się do macierzystych wysp – będzie narastał, zaś wówczas ponoszone straty mogą znajdować się większe.
Wśród nowych środków transportowych powinno się wyszczególnić amfibie DUKW (znane uniwersalnie w charakterze "ducks", lub "kaczory"), natomiast wśród nowych technik operacyjnych taki selekcja miejsca lądowania desantu, który byłby najdogodniejszy na rzecz atakujących również w najwyższym stopniu zaskakujący na rzecz obrońców. W tej sferze planowania uznano, że atak, ani od momentu strony otwartego oceanu, ani od czasu laguny wewnętrznej atolu, nie przyniesie łatwego rozwiązania, do wnętrza związku z czym postanowiono bić od momentu krańców wysp, mieszczących się w środku pasma raf, i wobec tego dogodnych do lądowania także z założenia niebronionych.