Atol Kwajalein, jak w najwyższym stopniu (nie licząc Eniwetok) oddalony odkąd istniejących amerykańskich baz lotniczych, do wnętrza odróżnieniu od czasu pozostałych ale Wysp Marshalla (patrz w środku rozdziale "Dodatkowe operacje") aż do grudnia 1943 nie był bombardowany. Pierwszego nalotu dokonało ósemka Liberatorów B-24 4 grudnia z lotniska na wyspie Nanomea, gdzie bazowała 7 Flota Lotnicza, wobec czym ledwo jeden aeroplan dotarł do celu plus zrzucił parę bomb burzących na Roi-Namur. Dopiero 21 grudnia ponad atol nadleciały kwartet Liberatory oraz kwartet samoloty dalekiego rozpoznania PB4Y (te ostatnie wykonały serię pierwszych zdjęć instalacji obronnych na wyspach). W okresie od momentu końca grudnia do końca stycznia 1944 zrzucono na wyspy atolu 200 napięcie bomb, aliści aż do 29 stycznia lotnisko na Roi-Namur było w środku pełni operacyjne plus przyjmowało nowe samoloty z Japonii.
Wcześniej, gdyż 1 grudnia, działania podjęły grupy uderzeniowe TF[4] 58.1 plus 58.3 przy wspólnym dowództwem kontradmirała Charlesa Pownalla, składające się z 6 szybkich lotniskowców, 5 ciężkich również 2 lekkich krążowników, 3 nowych krążowników przeciwlotniczych dodatkowo 12 niszczycieli. Nalot na Roi-Namur spowodował zużycie 19 myśliwców dodatkowo 4 bombowców nieprzyjaciela. Uszkodzono też 2 krążowniki również spory transportowiec zakotwiczone w środku pobliżu wyspy. Na Kwajalein, gdzie lotnisko było do wnętrza trakcie rozbudowy, samolotów nie było, mimo to na wodach laguny kotwiczyło prawie że 30 statków także okrętów różnych typów, z których 7 zatopiono, i nieco innych uszkodzono. Po tym ataku (i po serii kontrataków lotnictwa japońskiego plus trafieniu jednego z lotniskowców torpedą) grupy uderzeniowe wycofały się oraz do żadnych poważniejszych ataków bombowych nie doszło nim 29 stycznia 1944.
Wyspa Kwajalein ma szkic rogala o krańcach wygiętych pod adresem północy. Jej rozciągłość wynosi dookoła 4 500 metrów, wielkość 800 metrów, wobec czym na wschodnim krańcu zwęża się do niecałych 300 metrów, w toku kiedy zachodni ma wielkość prawie że 600-metrową. Tam też postanowiono zrobić desantu siłami grup uderzeniowych ze składu 184. również 32. pułku 7 DP. Główne przyziemianie miało poprzedzić praca czterech małych wysepek położonych na północny zmrok od momentu wyspy głównej. Dla zajęcia obiektów Cecil także Carter, strzegących żeglownego kanału zwanego Cecil Pass (kanał ten był niezbędny siłom inwazyjnym wewnątrz czasie plus po lądowaniu, dlatego że relatywnie płytkie wody laguny zabezpieczały okręty nim ewentualnym atakiem okrętów podwodnych) wyznaczono pododdziały zwiadu wewnątrz sile plutonu, skoro nie spodziewano się większego oporu.
Lądowanie nastąpiło do wnętrza nocy z 30 na 31 stycznia w środku kompletnych ciemnościach pod użyciu pontonów oraz nie zostało na wskroś Japończyków dostrzeżone. Rano bez oporu plus strat własnych zajęto wysepkę Carter (jedyny znajdujący się w tym miejscu żołnierz japoński został zabity), tudzież po niewielkim starciu z nieprzyjacielem (na wysepce Chauncey, gdzie lądowano wskroś pomyłkę) też opuszczoną Cecil.
Teraz należało zarezerwować znacznie większe wyspy Carlson oraz Carlos. Pierwsza z nich miała kilometr (dzisiaj wyspy te są znacznie większe za sprawą rosnącym koralowcom dodatkowo nanoszeniu nowych szmata piasku), druga półtora kilometra długości, obie wcześniejszy na naokoło 300 metrów szerokie. Rozdzielał je okazały na więcej niż 4 000 metrów kanał, atoli plus wtedy plus obecnie w ten sposób płytki, że nie mogą go zmóc chociażby niewielkie, płaskodenne jednostki. Do wykonania tego zadania wyznaczono 17. grupę uderzeniową podzieloną na dwójka bataliony wzmocnione czołgami, i przyrządzanie ogniowe zapewniały trzy krążowniki ("Minneapolis", "San Francisco" oraz "New Orleans"), kwartet niszczyciele ("Stevens", "McKee", "Ringgold" również "Sigsbee") i samoloty z lotniskowców eskortowych.
Wyspę Carlos zajęto bez strat własnych o godz. 16.15. Carlson – gdzie spodziewano się znacznie silniejszego oporu – poniekąd wcześniej, skoro o 12.10, pod czym jeden żołnierz został poszkodowany (rzekomo od momentu ognia artyleryjskiego z Kwajalein). Wzięto żywcem 21 przymusowych robotników koreańskich, po czym wnet rozpoczęto przerzucanie w tym miejscu czterech batalionów haubic 105 mm oraz jednego batalionu haubic 155 mm ze składu 57. także 145. pułku artylerii polowej, przewiezionych na obszar na wskroś duże transportowce "Virgo" plus "President Polk". Jednocześnie trwało zakładanie magazynów amunicji plus żywności, szpitali polowych plus punktów obserwacji artyleryjskiej również wycinanie drzew na rzecz otwarcia pola ostrzału. W rezultacie przeprowadzonej operacji 12 baterii haubic 105 mm zostało stłoczonych na obszarze 900x150 metrów, pozostałe zajęły plaże po stronie laguny również oceanu, względnie nadal odkąd Kwajalein. Wszystkie 72 działa podjęły zaraz pożar nękający przeciwko całej wyspie głównej, tudzież też położonej względnie potem wyspie Burton (Ebeye). Haubice, tudzież w takim razie artyleria stromotorowa, ówczesny koniecznym uzupełnieniem płaskotorowej artylerii okrętów wojennych.