Admirał Turner przewidywał, że atol Majuro będzie broniony ogromnie słabo – o tak jak w środku ogóle – z którego to powodu wyznaczył do jego zajęcia trochę niewielkie siły. Grupa Uderzeniowa 51.2 (wydzielona rozmiary Task Force 51, mającej najeżdżać Kwajalejn) poniżej dowództwem kontradmirała Harry'ego Hilla opuściła Pearl Harbor 23 stycznia 1944 roku. Siły lądowe: wzmocniony 2. batalion 106. pułku piechoty dowodzony wskroś pułkownika Fredericka Sheldona i koledzy rozpoznawcza V Korpusu Amfibijnego przy wodzą kapitana Jonesa, w sumie przeszło 1500 ludzi płynęło na pokładach dużego transportowca "Cambria" także szybkiego transportowca floty "Kane". Trzy poławiacze min również spory okręt desantowy, niosące niezbędne środki desantowe, stanowiły uzupełnienie grupy. Osłonę zespołu stanowiły: krążownik "Portland", dwójka lotniskowce eskortowe "Nassau" plus "Natoma Bay" i 96. dywizjon niszczycieli – "Bullard", "Black", Kidd oraz "Chauncey".
O godzinie 3 powyżej ranem 31 stycznia 1944 Grupa Uderzeniowa 51.2 oddzieliła się od czasu sił głównych także skierowała pod adresem swemu celowi. W mniej więcej dwójka godziny następnie Kane przyspieszył naraz plus o 21.30 znalazł się na całkiem wejścia do kanału do laguny Majuro. Pod osłoną ciemności pododdział marines spuścił na wodę pontony także rychło wylądował na strzegącej kanału wysepce Calalin. Napotkany autochton powiedział żołnierzom, że 300-400 Japończyków znajduje się na wyspie Darrit, taką też wiadomość przekazali oni drogą radiową admirałowi Hillowi.
Tymczasem okręt skierował się na wschód, minął Darrit dodatkowo wokół 2 wewnątrz nocy 31 stycznia wysadził resztę kompanii rozpoznawczej na wyspie Dalap[8]. Posuwając się łagodnie na północ marines spotkali kolejnego krajowca, który powiedział im, że wszyscy Japończycy, zbyt wyjątkiem czterech, opuścili atol z okładem rok kalendarzowy temu, oraz tych czterech znajduje się daleko, na skrajnie zachodnim cyplu wyspy Majuro. Tę informację potwierdził, na wysepce Uliga, mówiący po angielsku półkrwi Nowozelandczyk nazwiskiem Madison.
Była pora 6 wcześnie rano oraz okręty zespołu uderzeniowego otwarły – zgodnie z planem zakładającym zużycie sił nieprzyjacielskich – pożoga na wysepkę Darrit. Kapitanowi Jonesowi zajęło 15 minut poprzednio zdołał wymieszać się wskroś radiofonia z okrętem flagowym, co położyło zamknięcie nawale ogniowej, atoli wyspa plus wioska krajowców, którzy zdołali uniknąć zanim amerykańscy artylerzyści zdołali się wstrzelać w, doznały poważnych zniszczeń.
Tego samego dnia po południu marines – znów na pokładzie USS "Kane" – przenieśli się na Majuro, gdzie mieli nadzieję wykryć poszukiwanych Japończyków. 42 Amerykanów przeszukało wyspę, znalazło (i wzięło do niewoli) ostatkiem sił jednego przedstawiciela floty japońskiej, bosmana Nagatę, pozostawionego na atolu w środku charakterze obserwatora. W ten strategia zlecenie atolu zostało z sukcesem zakończone.
W parę dni odtąd laguna atolu stała się kotwicowiskiem na rzecz więcej niż sześćdziesięciu okrętów amerykańskich. Jednocześnie przystąpiono do budowy lotniska na zachodnim krańcu wyspy Dalap, które osiągnęło warunki operacyjną wewnątrz marcu 1944.